گیاهان دارویی با زندگی انسانها در طول تاریخ همراه بوده است و به عنوان خوراک، علوفه و دارو مورد استفاده قرار گرفته است. یکی از این گیاهان، کرفس کوهی است که از گیاهان اندمیک مناطق زاگرس ایران است که در طی رشد همانند سایر گیاهان دچار برخی از تنشهای زیستی و غیرزیستی در این مناطق میشود. کرفس کوهی مقاوم به تنشهای دمایی، رطوبتی و خشکی در محل رشد خود است، زیرا طی زمان با شرایط مناطق زاگرس سازش پیدا کرده است. در محل رشد طبیعی این گیاه شوری وجود ندارد. آفات منطقهای در رویشگاههای اصلی این گیاه نیز مشاهده شده است. با شناخت شرایط اکولوژیکی محل رویش آن به عنوان الگو گرفتن از طبیعت، میتوان کرفس کوهی را در شرایط زراعی کشت کرد. گونهای از مینوزهای لکهگرد (leucoptera scitella zell)، شته رازیانه (Hyadaphis foeniculi) و لارو شب پره Eupithecia sp. از آفات منطقهای کرفس کوهی به شمار میروند. در شرایطی که کرفس کوهی در مزرعه کشت گردد، از مهمترین علفهای هرز مزارع آن میتوان به یولاف وحشی (.Avena ludoviciana Dur) ، جو وحشی یا جو موشی (Hordeum murinum L.) ، جو دره (.Hordeum spontaneum C .Koch) ، چاودار وحشی (.Secale cereal L) ، خونیواش (Phalaris minor Retz.) ، علف پشمکی (Bromus tectorum L.) ، پنیرک (Malva sylvestris L.) و خارشتر (Alhagi camelorum Fisch) اشاره کرد.
